Over wolven en geiten en vertrouw mij maar


De laatste tijd denk ik met regelmaat aan het sprookje van De wolf en de zeven geitjes. Je kent het vast wel. Er was eens een moeder geit met zeven kindergeitjes. Van de vader is geen spoor te bekennen natuurlijk. Maar dat terzijde. Op een dag riep de moedergeit haar kindertjes bij zich en zei: ‘lieve kinderen, ik moet boodschappen doen in het bos en jullie kunnen deze keer niet mee. Jullie mogen niet naar buiten zolang ik er niet ben en ook niet de deur open doen, want het zou zomaar de boze wolf kunnen zijn.’

Natuurlijk beloofden de geitjes dat ze binnen zouden blijven en voor niemand de deur open doen. Moeder geit vertrok en de geitjes speelden vrolijk binnen in huis. Tot er op de deur werd geklopt.

‘Wie is daar’? vroegen de geitjes.

‘Jullie lieve moeder.’

‘Onze moeder heeft een zachte stem, dus jij bent vast de boze wolf.’

De geitjes speelden verder tot er weer op de deur werd geklopt.

‘Wie is daar’? vroegen de geitjes opnieuw.

‘Jullie lieve moeder.’

Maar de geitjes zagen door het raam een zwarte poot op de vensterbank.

‘Nee, jij bent de boze wolf want onze moeder heeft geen zwarte poot.’

Gefrustreerd vertrok de wolf maar gaf niet op.

De geitjes speelden weer verder, tot er opnieuw op de deur werd geklopt.

‘Wie is daar’? vroegen de geitjes opnieuw.

‘Jullie lieve moeder’, zei de wolf met een zachte stem.

‘Laat je poot eens zien.’

Toen de geitjes een witte poot zagen deden ze de deur open en sprong de wolf naar binnen.

Natuurlijk worden de geitjes opgegeten maar gelukkig net op tijd door hun lieve moeder uit de buik van de wolf gered. De boze wolf verdrinkt in een sloot omdat hij zware stenen in zijn buik heeft zitten i.p.v. de geitjes.


In mijn vorige verhaal vertelde ik dat ik weinig impuls voel om wat dan ook te ondernemen op het gebied van investeren of een huis kopen. Waarom? Omdat ik onder de oppervlakte van alles wat zichtbaar is, iets voel naderen dat nu nog buiten beeld is. Met andere woorden; omdat ik wat ik zie niet vertrouw en al helemaal al die sussende berichten van de Europese Centrale Bank en dergelijke niet. Ze lijken mij te veel op de boze wolf; de een sust met zachte stem en de ander probeert vertrouwenwekkend te klinken, terwijl ik ondertussen duidelijk een zwarte poot op de vensterbank zie liggen!


Er spelen m.i. twee zaken. De een gaat over vertrouwen hebben en de andere over lineair en logisch denken. En ze hebben met elkaar te maken. Banken, financiële experts en adviseurs, politici en makelaars (om er een paar te noemen), gebruiken data om hun verhaal te onderbouwen en een vertrouwenwekkende indruk te maken op mensen die zich normaal gesproken door hen laten informeren en adviseren. Maar denk eens na. Waar komen data vandaan? Precies! Uit wat al voorbij is. En wat er nu gaande is op Aarde heeft nooit eerder plaats gevonden. We verlaten het lineaire zich langzaam ontwikkelende pad en maken kwantumsprong op kwantumsprong, terwijl de tijd vreemde bewegingen maakt. Dus hoe kun je data uit het verleden die op logica en lineaire voortgang zijn gebaseerd, als onderbouwing gebruiken voor dat wat komt? Niet volgens mij! Hooguit kun je technische analyses een ieniemie